Η κυβέρνηση και η τρόικα βλάπτουν σοβαρά την υγεία: Ομιλία Κώστα Λαπαβίτσα: ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙ...

Η κυβέρνηση και η τρόικα βλάπτουν σοβαρά την υγεία: Ομιλία Κώστα Λαπαβίτσα: ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙ...: "Σημεία της ομιλίας του Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στη Διεθνή Συνάντηση της Αθήνας «Χρέ..."

Πρόσκληση για «κοινή αριστερή απάντηση»

ΣΥΝ, Αριστερά, κρίση

Π.Γ. του ΣΥΝ: 

Πρόσκληση σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς 

για κοινούς αγώνες απευθύνει το Π.Γ του ΣΥΝ 

κλικ στην εικόνα για να μεγαλώσει

«Οι κοινωνικές ανάγκες και το συμφέρον των εργαζομένων απαιτούν κοινή αριστερή απάντηση», τονίζει σε ανακοίνωσή του το Πολιτικό Γραφείο του ΣΥΝ, καλώντας όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς  «να απαντήσουν θετικά και παρά τις υπαρκτές διαφορές, να βρουν λύσεις, λαμβάνοντας υπόψη τις όποιες αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος» και να πορευθούν σε κοινούς αγώνες.     

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Στο πλαίσιο του μνημονίου και του Συμφώνου για το Ευρώ, η κυβέρνηση ετοιμάζει νέα αντικοινωνικά και αντιλαϊκά μέτρα για την επιβολή λιτότητας και την εκποίηση του δημόσιου πλούτου και των υποδομών, με χρονικό ορίζοντα που υπερβαίνει κατά πολύ τη θητεία της και με δραματικές συνέπειες που θα πλήξουν διαχρονικά τους εργαζόμενους, τους νέους, την συνοχή της κοινωνίας μας.

Η Π.Γ. εκτιμά πως το κύριο σήμερα είναι να αναπτυχθεί ένα πλατύ μέτωπο ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Μέτωπο αντίστασης και αλληλεγγύης που θα επιδιώκει την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και της ίδιας της κυβέρνησης και θα προωθεί την ιδέα κυβερνητικής λύσης από ένα συνασπισμό δυνάμεων που με βάση ένα κοινό αριστερό και προοδευτικό πρόγραμμα μπορούν να διαμορφώσουν μια νέα πολιτική ελπίδα για το λαό της χώρας μας.

Στο πολιτικό επίπεδο σε ένα τέτοιο μέτωπο μπορούν να συμμετάσχουν οι δυνάμεις της Αριστεράς - κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής - οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής οικολογίας, ομάδες και πολιτικά πρόσωπα, προερχόμενα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και που στέκονται από προοδευτική σκοπιά ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.

Η Π.Γ. εκτιμά ότι η παρούσα φάση αποδεικνύει πως η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως πειραματόζωο και δεν είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Το ζήτημα του χρέους αγκαλιάζει όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και το Ευρωπαϊκό μνημόνιο αποτελεί θηλιά για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, τους συνταξιούχους, τις γυναίκες και τη νέα γενιά.

Η περίπτωση της Πορτογαλίας είναι από πολλές απόψεις χαρακτηριστική και διδακτική. Η κυβέρνηση Σόκρατες εφάρμοσε πολιτικές λιτότητας χωρίς μνημόνιο και όμως δεν πέτυχε, αντίθετα «έπεσε» από την κοινωνική κατακραυγή. Η «υπηρεσιακή  κυβέρνηση» συζητά, χωρίς καμιά νομιμοποίηση, την ένταξη της Πορτογαλίας στο μηχανισμό της «τρόικας», πράγμα που αποδεικνύει πως το ο στόχος δεν είναι η απαλλαγή από το χρέος αλλά η υποταγή των κοινωνιών στην νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Την ίδια στιγμή, όμως στην Πορτογαλία διαμορφώνονται οι όροι μιας νέας ελπίδας. Οι Αριστερές πολιτικές δυνάμεις συζητούν. Η πρόσφατη συνάντηση αντιπροσωπειών από το Μπλόκο της Αριστεράς και το Κ.Κ.Πορτογαλίας ανέδειξε τη δυνατότητα κοινής παρουσίας της Αριστεράς στους αγώνες και τη διάθεση για μετεκλογική συνεργασία στη νέα Βουλή.

Ο ΣΥΝ προτείνει και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη το δρόμο της κοινής δράσης, του διαλόγου και της διερεύνησης των δυνατοτήτων πολιτικών συνεργασιών. Οι κοινωνικές ανάγκες και το συμφέρον των εργαζομένων απαιτούν κοινή αριστερή απάντηση. Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να απαντήσουν θετικά και παρά τις υπαρκτές διαφορές, να βρουν λύσεις, λαμβάνοντας υπόψη τις όποιες αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος.     

Στο επόμενο χρονικό διάστημα καλούμαστε σε κοινούς αγώνες.

Η Πρωτομαγιά, η Πανελλαδική Πανεργατική απεργία μέσα στο Μάη, οι δράσεις για τον ένα χρόνο από την ψήφιση του μνημονίου, οι δράσεις ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, η μάχη ενάντια στο Ευρωπαϊκό μνημόνιο πρέπει να έχουν την κοινή υπογραφή της Αριστεράς.

Ο ΣΥΝ θα διαθέσει όλες του τις δυνάμεις σ' αυτή την κατεύθυνση με τη σιγουριά ότι ανταποκρίνεται στις ανάγκες της οριακής ιστορικής στιγμής».

*  *  *

Σημ.:

.... επιτακτική η ανάγκη σήμερα που η λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ καταλύει κάθε εργασιακό κεκτημένο να δοθεί κοινός και ενωτικός Αγώνας από τις Αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις τούτου του τόπου... έχοντας στο μυαλό μας Αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Νίκος Πλουμπίδης, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Σωτήρης Πέτρουλας και τόσοι άλλοι σύντροφοι στην ιδέα της λαϊκής κυριαρχίας και στο γκρέμισμα του καπιταλισμού... 

από έναν ανένταχτο αριστερό 

*από το: http://www.eklogika.gr/news/4571

Ο απεργιακός Δρόμος κυκλοφορεί εκτάκτως την Πέμπτη 7 Απριλίου στα περίπτερα

Ανδρονίκου 18, 11854, Αθήνα Τηλέφωνο: 210-3468282, Φαξ: 210-3473561 info@edromos.gr www.edromos.gr

http://www.edromos.gr/

Ο απεργιακός Δρόμος κυκλοφορεί εκτάκτως την Πέμπτη 7/4

Αυτή τη βδομάδα ο Δρόμος της Αριστεράς κυκλοφορεί την Πέμπτη 7/4. Όχι για να προλάβει ή να σπάσει την απεργία των εργαζομένων στον Τύπο, αλλά για να μιλήσει και να αναδείξει την απεργία.

Στο έκτακτο φύλλο του Δρόμου, που είναι αφιερωμένο στην απεργία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μπορείτε να διαβάσετε:

Editorial: Υπέρ της απεργίας χωρίς «εάν» και «αλλά»!

Το είπε η τηλεόραση..., του Σταμάτη Μαυροειδή

Να δεις τι σου ’χω για μετά…, του Βασίλη Κουφόπουλου

Ένα προϊόν χωρίς αγοραστές, του Βασίλη Μουλόπουλου, βουλευτή επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιογράφου

Στον «πόλεμο» οι… άλλες φωνές απαγορεύονται, του Άρη Χατζηστεφάνου

Ειδήσεις και τομάτες, του Μάριου Διονέλλη

Ο μαραθώνιος αγώνας απαιτεί ενότητα

Συνέντευξη με τον Σταμάτη Νικολόπουλο, πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ

Κλιμάκωση και σύνδεση με όλους τους εργαζόμενους

Συνέντευξη με τον Αντώνη Νταβανέλλο, γενικό γραμματέα της ΕΣΗΕΑ

Κλάδος υπό εξαφάνιση

Συνέντευξη με τον Μάριο Λώλο, πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος

Αποφασισμένοι για αγώνα μέχρι τέλους

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δεληκάρη, πρόεδρος της ΕΤΙΤΑ

Μεσαίωνας σε ιλουστρασιόν έκδοση, του Χρήστου Πραμαντιώτη, μέλους του Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ)

Ο Τύπος οργανικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος που κλονίζεται

Συνέντευξη με το Χριστόφορο Βερναρδάκη, καθηγητή πολιτικών επιστημών και επιστημονικό σύμβουλο της VPRC

Το προμελετημένο τέλος του εργατικού ρεπορτάζ, της Christine Buckley, συντάκτριας του Journalist, του περιοδικού της Εθνικής Ένωσης των Δημοσιογράφων - NUJ (National Union of Journalists. Διετέλεσε βιομηχανικός συντάκτης στους Times από το 1999 ώς το 2009

Τέλος εποχής για τον Τύπο;, του Χρήστου Γιοβανόπουλου

Πληροφορία και δημόσιος διάλογος, του James Curran, καθηγητή επικοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου

Η κατασκευή της συναίνεσης μέσω των ΜΜΕ, της Αριάδνης Αλαβάνου

Η μνημονιακή διαπλοκή

«Δεν μας ενδιαφέρει η Περιφέρεια», του Αλέξη Αλεξιάδη

Στο κόκκινο τα ΜΜΕ και της Θεσσαλονίκης, του Λευτέρη Αρβανίτη

Οι «σφαγές» στην Πάτρα και τα καμώματα της ΕΣΗΕΠΗΝ, της Κατερίνας Παγουλάτου

Μήπως είναι καλύτερα να πεθάνει αυτή η δημοσιογραφία;, της Ματίνας Παπαχριστούδη

Αλήτες, ρουφιάνοι…, του ΚΙΜΠΙ

Τώρα που σφίγγουν οι κώλοι..., του Στέλιου Ελληνιάδη

Αγώνες και δεσμοί με την κοινωνία, του Σωκράτη

Σκιτσάρει ειδικά για την απεργία ο Πέτρος Ζερβός

Εφημερίδα Δρόμος. Εκτάκτως αυτή την Πέμπτη 7/4 στα περίπτερα.

Απάντηση κόλαφος για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο θέμα τον απορριμμάτων και τους δεκάδες ΧΥΤΑ/ ΧΥΤΥ που χτίζει σε όλη την Ελλάδα και η οποία δικαιώνει ουσιαστικά τη σθεναρή αντίσταση των πολιτών στην Κερατέα και αλλού,

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Δελτίο Τύπου

• Απάντηση κόλαφος για την κυβέρνηση και την πολιτική που ακολουθεί στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων και των ΧΥΤΑ, του Επιτρόπου για το Περιβάλλον κ.  Potočnik στο Ν. Χουντή
• Συνάντηση κ. Potočnik με Ν. Χουντή την ερχόμενη Παρασκευή (8/4/2011) στην Αθήνα

Απάντηση κόλαφος για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο θέμα τον απορριμμάτων και τους δεκάδες ΧΥΤΑ/ ΧΥΤΥ που χτίζει σε όλη την Ελλάδα και η οποία δικαιώνει ουσιαστικά τη σθεναρή αντίσταση των πολιτών στην Κερατέα και αλλού, έδωσε χθες το βράδυ στο Στρασβούργο ενώπιον της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Επίτροπος για το Περιβάλλον κ. Potočnik απαντώντας σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Μερικά μόνο από τα σημεία της απάντησης του Επιτρόπου είναι τα ακόλουθα:

• «Θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει και πέρα από αυτή την επιλογή διαχείρισης αποβλήτων, να ξεφύγει από τους ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ και να φτάσει σε πιο σύγχρονες μεθόδους που βασίζονται στην ανάκτηση και την ανακύκλωση.» ….
• «Η πρόληψη των απορριμμάτων είναι η πιο επιθυμητή λύση, μετά έρχεται η ανακύκλωση, η επαναχρησιμοποίηση και άλλοι τρόποι ανάκτησης, και σε ενεργειακό επίπεδο, με τελευταία και έσχατη λύση την Υγειονομική ταφή (ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ)»…..«Υπάρχει δυνατότητα απόκλισης από την ιεραρχία αλλά τα κράτη θα πρέπει να δίνουν βάσιμη αιτιολόγηση»
• «Άρα η υγειονομική ταφή, που είναι η έσχατη λύση, θα πρέπει να θεωρείται από το κράτος μέλος η λιγότερο επιθυμητή…… «θα πρέπει να γίνεται η διαλογή στην πηγή και αυτή είναι η πιο επιθυμητή μέθοδος διαχείρισης των απορριμμάτων.»
• «Πάντως η πιο φτηνή και πιο εύκολη μέθοδος είναι η διαλογή στην πηγή για να διαχωρίζονται τα υλικά και οι πρώτες ύλες από τα απορρίμματα.»
• Τυχόν «δημιουργία νέων χώρων υγειονομικής ταφής, υπό τον όρο ότι είναι έσχατη και αναπόφευκτη λύση, και στο βαθμό βέβαια που τηρούνται οι υγειονομικές προδιαγραφές για την ταφή των απορριμμάτων, με βάση την αντίστοιχη οδηγία.»
• «Θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι τα έργα που συγχρηματοδοτούνται από την ΕΕ, συνάδουν με τους στόχους και τις προϋποθέσεις που ορίζει η νομοθεσία μας για τα απόβλητα. Στην περίπτωση της Ελλάδας είναι απαραίτητο να μειωθεί η Υγειονομική ταφή και να αυξηθεί η ανακύκλωση με χωριστή αποκομιδή και διαλογή στην πηγή. Αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί ως ευκαιρία γιατί μπορεί να δημιουργήσει και θέσεις απασχόλησης σε όλη τη χώρα. Επίσης θα πρέπει να διαδοθούν οι βέλτιστες πρακτικές», ….
• «ενώ, τέλος, θα ήθελα να πω στον αξιότιμο Βουλευτή ότι αύριο θα πάω στην Ελλάδα για δύο μέρες όπου θα έχω εκτενή επίσκεψη και θα συζητήσω όλα τα θέματα σε βάθος με τους αρμοδίους φορείς».

Στη δευτερολογία του ο Ν. Χουντής, αφού σημείωσε ότι οι αναφορές του Επιτρόπου «δίνουν κάποια ελπίδα», τον  προέτρεψε  «Αφού λοιπόν, κύριε Επίτροπε, θα πάτε αύριο στην Ελλάδα σας προτείνω να επισκεφτείτε μια περιοχή κοντά στην Αθήνα, την Κερατέα, όπου για 4 μήνες τώρα υπάρχει καθημερινή σύγκρουση των κατοίκων με τις αστυνομικές δυνάμεις που στρατοπεδεύουν εκεί, με τραυματισμούς, σχετικά με την εγκατάσταση ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ».

Και συνέχισε «Εφόσον είναι η χειρότερη από τις αποδεκτές λύσεις, γιατί κάνετε δεκτές μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων για κατασκευή ΧΥΤΑ, όπως αυτή που ενδεχομένως επισκεφτείτε αύριο (Γραμματικό)  όπου αποκαλύφθηκε ότι υπάρχουν ρέματα μέσα στο έργο κατασκευής του ΧΥΤΑ που θα οδηγούν τα σκουπίδια μέσα στη θάλασσα;»

Και κατέληξε «έχουμε να κάνουμε με ένα περιβαλλοντικό και οικονομικό σκάνδαλο Αν δεν παρέμβετε, αν δεν σταματήσετε αυτό το σκάνδαλο, που συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δε θα λυθεί το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Ελλάδα»

Ανακοινώνεται ότι με αφορμή την επίσκεψη του κ. Potočnik στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί συνάντηση του Επιτρόπου με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή την Παρασκευή 8/4/2011 στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα, όπου θα του εκθέσει τις αδυναμίες του Περιφερειακού Σχεδιασμού για διαχείριση των απορριμμάτων στην Ελλάδα και ειδικά στην Αττική και θα του παραδώσει συγκεκριμένη καταγγελία με κραυγαλέες παραβιάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας κατά τον σχεδιασμό και την κατασκευή του ΧΥΤΑ Γραμματικού, που μπορεί να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά στο περιβάλλον.

06.04.2011                                                                                         Το  Γραφείο Τύπου

Νίκος Μπελογιάννης, ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του - Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση -, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.

«Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας./ Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,/ ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη. Καλημέρα αδέρφια μου./ Καλημέρα ήλιε / Καλημέρα κόσμε./ Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά/ πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.» 

Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από παιδική ηλικία γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του κομμουνισμού και από νωρίς, στα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, στη Νομική Αθηνών, στοχοποιείται λόγω της πολιτικής του δράσης. Από το 1934 ο Μπελογιάννης είναι μέλος του ΚΚΕ. Η δυναμική του παρουσία στην πολιτική ζωή της Αμαλιάδας, ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης, δημιουργεί ρίξεις με την καθεστωτική τάξη και σύντομα συλλαμβάνεται και εξορίζεται.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, σηματοδοτεί και την έναρξη ενός ανηλεούς αντικομουνιστικού μένους. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη. Την στιγμή που οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα, ο Μπελογιάννης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίου. Ζητά την ελευθερία του για συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Καταφέρνει να αποδράσει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ ως καπετάνιος μεραρχίας στην Πελοπόννησο.

Με την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζί και το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου ο Μπελογιάννης αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Από αυτή τη θέση θα παλέψει για τα ιδανικά του μέχρι και την τελευταία στιγμή της εμφύλιας σύρραξης. Το 1949, μετά την ήττα, εγκαταλείπει τη χώρα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα χρόνο αργότερα τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάση νόμου θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται, μαζί με 93 συντρόφους του, και μετά από εννιά μήνες βασανιστηρίων, τον Οκτώβρη του 1951, οδηγείται ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου, το οποίο αποτελούσαν οι Ανδρέας Σταυρόπουλος (πρόεδρος), Γ. Παπαδόπουλος (μετέπειτα δικτάτορας), Ν. Κομιάνος, Γ. Κοράκης, και Θ. Κυριακόπουλος. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και η εύθραυστη μετεμφυλιακή ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει.

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.», θα δηλώσει ο Μπελογιάννης κλείνοντας την απολογία του.

Η διεθνής κατακραυγή αναγκάζει τον τότε πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, να ανακοινώσει την άρση της απόφασης.

Ωστόσο αποφασίζεται ότι ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του, θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, η οποία θα ενισχυθεί όταν οι αρχές θα ανακοινώσουν στις 14 Νοεμβρίου 1951, ότι βρήκαν παράνομους ασύρματους σε χώρους κομμουνιστών σε Καλλιθέα και Γλυφάδα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ξεκινάει το δεύτερο μέρος της πολύκροτης δίκης, η οποία έσπασε τα σύνορα της Ελλάδας και κέντρισε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και δηλώνει:

«Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.»

Την 1η Μαρτίου, ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.

Λίγες ημέρες αργότερα, έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα γράμμα από το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ στην Ελλάδα και υπόσχεται να παραδοθεί στις αρχές με αντάλλαγμα να μην εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης. Η γνησιότητα του γράμματος του Πλουμπίδη αμφισβητείται από το ΚΚΕ, όχι όμως και από το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο ωστόσο αρνείται να διαπραγματευτεί με τον καταζητούμενο Νίκο Πλουμπίδη.

Όλες οι προσπάθειες και οι διεθνείς πιέσεις για απόδοση χάριτος στον Μπελογιάννη απέβησαν άκαρπες. Έτσι στις 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε και στις 4:12 π.μ., ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί.

«Πόσο μικρή είναι τούτη η λευτεριά μπροστά στην άγρια λευτεριά / να βγάζεις την καρδιά σου σα γαρύφαλλο απ' τον κόρφο σου/ για να μοσκοβολάν τα σύμπαντα θυσία και ειρήνη. /Καλημέρα ανθρώποι μου/ Καλημέρα ήλιε/ Καλημέρα Μπελογιάννη»

Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Διαβάστε επίσης:

Η Ελλη Παπά για τον έρωτα, την επανάσταση, τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και τον αληθινό Μπελογιάννη
Αμφισβητεί τις προσωπικές μαρτυρίες της Έλλης Παπά το ΚΚΕ
Έλλη Παππά: «Ο διάλογος... ξέπεσε σε βυζαντινολογίες...»
Ο Νίκος Μπελογιάννης ως ιστορικός λογοτεχνίας

Ο Δ. Πλουμπίδης και άλλοι φίλοι για την 'Ελλη Παπά

*από το: www. tvxs.gr

«Ολη μου η καρδιά είναι στην Ελλάδα»

Η γυναίκα που ταύτισε τη ζωή της με τον πολιτισμό και την Αντίσταση, η φωνή του ελληνόφωνου ραδιοφώνου  στη Μόσχα, η επιστήθια φίλη και συνάδελφος του Ταρκόφσκι, «έσβησε» στα 86 της.


«Ο Γεωργούλας μού έλεγε συχνά στη Μόσχα: «Μαράκι μου, εμείς οι κομμουνιστές λέμε: όπου γης πατρίς». Ομως εγώ, μέσα μου βαθιά, ήξερα πως όλη μου η καρδιά είναι στην Ελλάδα. Ενα μικρό κομμάτι της βέβαια το άφησα στη Ρωσία, εκεί όπου έζησα τη συνειδητή ζωή μου, με όλους αυτούς τους ανθρώπους που υπήρξαν υπέροχοι φίλοι για μένα. Κι αν με ρωτήσει κανείς αν θα μπορούσα να ζήσω τα ίδια πράγματα, θα απαντούσα αβίαστα: Ναι, θα τα ζούσα».

Ολα αυτά που θα μπορούσαν να αποτελέσουν και μία και δύο και δέκα ζωές. Ολα αυτά που αποτελούν την ηρωικά μυθιστορηματική ζωή της Μαρίας Μπέικου. Της γυναίκας που ταύτισε τη ζωή της με τον πολιτισμό και την αντίσταση, με τη γενναιότητα και τη γενναιοδωρία, με τον Αντρέι Ταρκόφσκι.

Η Μαρία με μαυροσκούφη του Αρη στη Λαμία, 
αμέσως μετά την απελευθέρωση

Η Μαρία Μπέικου έφιππη στην Αλβανία

Η φοιτήτρια Ιατρικής που προσχώρησε στην Αντίσταση στα 17 της και φυγαδεύτηκε για να γλιτώσει τη ζωή της στην ΕΣΣΔ μετά τον Εμφύλιο, η φωνή του ελληνόφωνου ραδιοφώνου στη Μόσχα, η επιστήθια φίλη, κουμπάρα και συνάδελφος του Ταρκόφσκι, το δεξί χέρι μεταγενέστερα του Θεόδωρου Κρίτα, αφού πάλεψε χρόνια με τον καρκίνο, είδε τη ζωή της να γίνεται θεατρικό έργο από τον Τερζόπουλο και πρόλαβε να αφήσει τα σπαρταριστά της απομνημονεύματα σ' ένα βιβλίο που διασώζει μια ολόκληρη εποχή, «Αφού με ρωτάτε» (Εκδ. Καστανιώτη), άφησε την τελευταία πνοή της το βράδυ της Πέμπτης στο νοσοκομείο «Σωτηρία» από καρδιακή κάμψη.

Αφήνοντας ανοιχτή σελίδα το «τέλος» του βιβλίου της, παρακαταθήκη και παραίνεση στους νέους που πάντα την άκουγαν, την ακολουθούσαν και την αγαπούσαν:

«Η μεγαλύτερη ευχή μου είναι να αγαπήσουμε κάποτε αυτή τη χώρα, που είναι μια από τις ομορφότερες του κόσμου και να φροντίσουμε να γίνει καλύτερη, παίρνοντας την τύχη στα χέρια μας».

Η κηδεία της Μαρίας Μπέικου από τους συγγενείς και φίλους που τόσο αγάπησαν, γίνεται σήμερα στις έντεκα το μεσημεράκι από το Πρώτο Νεκροταφείο.

Η ίδια, ωσεί παρούσα, μέσα από τις αφηγήσεις της, να μιλά για τη δική της ζωή:

«Γεννήθηκα στην Ιστιαία της Εύβοιας. Στον πόλεμο βρίσκομαι στην Αθήνα, φοιτήτρια της Ιατρικής. Οργανώνομαι και δουλεύω παράνομα με τον Λεωνίδα Κύρκο στο πανεπιστήμιο. Συλλαμβάνεται ο αδελφός μου. Οδηγείται στις φυλακές.

Παρά την αντίθεση των γονιών μου, κατατάσσομαι στον ΕΛΑΣ. Λαχταρώ να πολεμήσω με το όπλο στο χέρι. Η πρώτη μου μάχη είναι στο Καρπενήσι. Ξέρω ότι αμύνομαι, δεν θέλω να κάνω κακό σε κανέναν, απέναντί μου όμως είναι ο εχθρός. Σημαδεύω και πυροβολώ. Φοβάμαι. Καταλαβαίνω στο πρόσωπο του διπλανού μου τι σημαίνει σύντροφος. Κόβω την κοτσίδα μου για να παρελάσω στην απελευθέρωση. Παραδίδω το όπλο μου στη Βάρκιζα. Παντρεύομαι τον Γεωργούλα Μπέικο.

Ξαναπιάνω το ντουφέκι για να αμυνθώ, δεύτερη φορά, με τον Δημοκρατικό Στρατό. Το αφήνω, ηττημένη πια, στα αλβανικά σύνορα και φεύγω περνώντας στο άγνωστο. Τρομάζω.

Εκφωνήτρια

Ζω είκοσι επτά χρόνια στη Σοβιετική Ενωση. Φοιτήτρια στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας, στην τάξη του Μιχαήλ Ρομ, με τον συμφοιτητή και πολύ καλό φίλο μου Αντρέι Ταρκόφσκι. Σκηνοθετούμε από κοινού τους «Φονιάδες» του Χέμινγουεϊ. Δουλεύω ως εκφωνήτρια στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Μόσχας. Είκοσι επτά χρόνια χωρίς ιθαγένεια. Ψάχνω κάποιον ν' ακούσει την ιστορία μου. Τη λέω παντού.

Η επιστροφή. Επιστρέφω στην Ελλάδα με την τέφρα του Γεωργούλα, σαν την Ηλέκτρα. Η Ελλάδα. Στα όνειρά μου βλέπω ακόμα ότι τρέχω στα βουνά. Πατρίδα μου είναι όλα αυτά». Πατρίδα της και το θέατρο, όπου έδινε το «παρών» και τον εαυτό της στο «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ και στο «Αττις» του Θεόδωρου Τερζόπουλου, υποδυόμενη τον εαυτό της στη σκηνή:

«Τον Φεβρουάριο του 2009, δίνουμε ένα ραντεβού με τον Θόδωρο Τερζόπουλο - με τον οποίο έχουμε σχέσεις πάρα πολλά χρόνια... Και μου ανακοινώνει: «Λοιπόν, Μαρία, ετοιμάζομαι να ανεβάσω το «Μάουζερ» του Μίλερ. Θέλω να πάρεις μέρος σ' αυτήν την παράσταση». Του λέω: «Ο,τι θες λες;». «Μιλάω πολύ σοβαρά», μου απαντάει. «Αυτό που γράφει ο Μίλερ μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις. Γιατί πήρες μέρος στον πόλεμο, στην Αντίσταση, στον ΕΛΑΣ και μετά υποχρεώθηκες να πολεμήσεις στον Δημοκρατικό Στρατό για να γλιτώσεις»...

Και η Μαρία Μπέικου δέχθηκε και το έκανε με τη γνωστή της προσήλωση και αγωνιστικότητα μέχρι την ύστατη στιγμή.

Για τη συγγραφή

Επρεπε να ξαναζήσω από την αρχή όλα τα γεγονότα της Κατοχής

«Για μένα δεν ήταν καθόλου εύκολο να αναλάβω το έργο της συγγραφής του βιβλίου. Επρεπε να ξαναζήσω από την αρχή όλα τα γεγονότα της Κατοχής, τη συμμετοχή μου στον ΕΛΑΣ, τη μετακατοχική τρομοκρατία, τη σύλληψη του άντρα μου και του αδελφού μου, τον φόβο της δικής μου σύλληψης που με οδήγησε στον Δημοκρατικό Στρατό και στη συνέχεια την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, τη διαφυγή μας στην Τασκένδη, τη ζωή μου στη Μόσχα, τη δουλειά μου στον ραδιοφωνικό σταθμό, τις σπουδές μου στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας, τον ερχομό του Γεωργούλα στη Μόσχα, τη διάσπαση του 1968, τον θάνατο του Γεωργούλα το 1975, τη μοναχική ζωή μου στην Αθήνα, τη δουλειά μου σε πολλούς τομείς και την προσαρμογή μου στις νέες συνθήκες που προέκυψαν. Η διαδικασία αυτή ήταν πολύ επώδυνη»...

Το βιβλίο

Μια εποχή στα όρια του μύθου

«Ο Δεκαπενταύγουστος μας βρήκε έξω από το Καρπενήσι, όπου είχαμε στρατοπεδεύσει. Ηταν η γιορτή μου. Οι κοπέλες με πείραζαν: «Δεν θα μας κεράσεις;». Θυμήθηκα που κάποιος μού είχε κάνει δώρο για τη γιορτή μου ένα κουτί ζαχαρούχο. Ανοιξα το κουτί και με ένα κουταλάκι τις κέρασα όλες. Μια κουταλιά στην κάθε μία «για χρόνια πολλά και καλές μάχες». Αυτή ήταν η ευχή».

Μαρτυρία, Βιογραφία, Χρονικό, η Ιστορία των τελευταίων ογδόντα ετών, η ποιητικότητα της ζωής με όλη την αγριότητα και τη μαγεία της, το συλλογικό όνειρο και η πτώση του, η ανθρώπινη δύναμη και το πολιτιστικό γίγνεσθαι, ημερολογιακές σημειώσεις μιας εποχής που επεκτείνεται στα όρια πια του μύθου, όλα αυτά συνυπάρχουν στις 236 σελίδες του βιβλίου της Μαρίας Μπέικου. Αποκαλυπτικός ο τίτλος «Αφού με ρωτάτε, να θυμηθώ...», αφού όλοι μας τη ρωτούσαμε.

Για το πώς ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι ανέβηκε, παρατώντας την Ιατρική και τη ζωή, ξαφνικά στο βουνό, για το πώς είναι όντας γυναίκα να είσαι αξιωματικός αρχικά του ΕΛΑΣ και κατόπιν του Δημοκρατικού Στρατού, για το πώς είναι να ζεις 14 χρόνια μακριά από τον φυλακισμένο ή μελλοθάνατο άνδρα σου, για τα χρόνια της Τασκένδης, της Μόσχας, για τον Ταρκόφσκι και την επιστροφή, ε λοιπόν, η Μαρία Μπέικου τα θυμήθηκε όλα και μαζί με την Τασούλα Βερβενιώτη (εξαιρετική η εισαγωγή της) κι έτσι στους αναγνώστες φτάνει ένα ειλικρινές, αποκαλυπτικό, σπαρακτικά ηρωικό, ιστορικό εν τέλει και για τούτο ποιητικό, ατμοσφαιρικό βιβλίο.

Η Μαρία Μπέικου, βήμα βήμα μας συνεπαίρνει στις κινήσεις της, στα διλήμματα και στους ενθουσιασμούς. Στην καθημερινότητα των ανθρώπων τότε που άγγιζαν ημίθεους.

«Τότε ήμασταν δοσμένοι σε αυτό, σε αυτόν τον αγώνα. Ημασταν όπως ο κρόκος μέσα στο αβγό και αγνοούσαμε τι γινόταν γύρω. Τότε δεν ήξερα ακόμα ότι ο άντρας μου ήταν καταδικασμένος σε θάνατο. Ούτε ο Παύλος Μπέικος, ο αδελφός του, το ήξερε. Τον είχα ρωτήσει αν έχει νέα και μου είπε ότι δεν ήξερε, εκτός εάν ήξερε και δεν μου το είπε. Ο Γεωργούλας έμεινε έξι μήνες στο κελί των μελλοθανάτων...»,

Η πικρή και αναπόφευκτη συνέχεια:

«Ημουν πια στην Τασκένδη. Πού να το φανταστώ! Πάνω από δύο χρόνια πριν, κυνηγημένη, παράνομη και άρρωστη, υποχρεώθηκα να φύγω απ' την Αθήνα, αφήνοντας τον άντρα μου στη φυλακή και τον αδελφό μου στην εξορία, και, για να σωθώ, επειδή έπρεπε να αμυνθώ, βγήκα στο βουνό».

Και η επιστροφή, ως άλλη Ηλέκτρα, με τις στάχτες του άνδρα της στο χέρι. Η βεβαιότητα ότι αυτή ήταν για κείνη η διαδρομή και ότι αν όλα ξεκινούσαν και πάλι από την αρχή, όλα θα ήθελε να είναι κάπως έτσι, μέχρι κεραίας.

Με τον Ταρκόφσκι

«Κάναμε μαζί αυτοσχεδιασμούς»

Από την πρώτη μέρα ήρθαμε πολύ κοντά με την Ιρμα Ράους και σχεδόν αμέσως γίναμε φίλες, καθώς επίσης και με την Ντίνα Μουσάτοβα. Πολύ όμως φίλοι ήμασταν με τον Αντρέι Ταρκόφσκι. Κάναμε μαζί αυτοσχεδιασμούς, που μας έδινε ο Ρομ. Ο Αντρέι ενδιαφερόταν πάρα πολύ για την Ελλάδα και συνεχώς με ρωτούσε για την ελληνική Ιστορία, τις αρχαιότητες, αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα. Ερχόταν και με έπαιρνε από τον ραδιοφωνικό σταθμό τη νύχτα, με συνόδευε έως το σπίτι και μου μιλούσε για την Ιρμα. Από το πρώτο κιόλας έτος ήταν πολύ ερωτευμένος με την Ιρμα! Πολλές φορές η Ιρμα έμενε σπίτι μου και γιατί διαβάζαμε μαζί, αλλά και γιατί στο κοινόβιο, όπου έμενε, δεν είχε τις ανέσεις που είχα εγώ. Ο Αντρέι το ήξερε και μου μιλούσε συνέχεια για τον έρωτά του προς την Ιρμα, με την ελπίδα ότι θα τα πω και θα την πείσω να τον ερωτευθεί και εκείνη. Τελικά η Ιρμα, την οποία λέγαμε Ιρίνα και χαϊδευτικά Ηρα, ενέδωσε και παντρεύτηκαν. Ηταν πολύ ερωτευμένοι.

Στο τρίτο έτος των σπουδών μας, είχαμε δικαίωμα να γυρίσει ο κάθε φοιτητής μια μπομπίνα εκατό μέτρων. Εκείνη την εποχή άρχισε να μεταφράζεται στη Μόσχα ο Χέμινγουεϊ. Ο Αντρέι είχε διαβάσει το διήγημα «Οι φονιάδες» και μου πρότεινε, καθώς και σε έναν άλλο συμφοιτητή μας, τον Γκαρντόν, να γυρίσουμε μαζί την ταινία. Ο Ρομ το ενέκρινε. Ανάμεσα στις ευθύνες που είχα αναλάβει ήταν να δημιουργήσω στο στούντιο, όσο γινόταν περισσότερο, μια δυτική ατμόσφαιρα. Εψαχνα κυρίως στον ραδιοφωνικό σταθμό, όπου ήταν πολλοί ξένοι, να βρω αντικείμενα δυτικού τύπου...

Η πρώτη μεγάλη ταινία

...Οι σχέσεις μου με τον Αντρέι και την Ηρα ήταν πολύ στενές. Ο γιος τους γεννήθηκε, όταν ο Γεωργούλας ήταν ήδη στη Μόσχα. Εγώ τον βάφτισα. Τον είπαμε Αρσένι, που ήταν το όνομα του πατέρα του Αντρέι, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Ρωσίας και ο Αντρέι έχει χρησιμοποιήσει πολλούς στίχους του στις ταινίες του. Η πρώτη μεγάλη ταινία του Αντρέι ήταν «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν», όπου έπαιξε και η Ιρμα. Στην ταινία του «Αντρέι Ρουμπλιόφ» πήρε μέρος πάλι και απέσπασε για τη συμμετοχή της το Κρυστάλλινο Αστέρι της Γαλλικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που θεωρήθηκε ένα από τα σπουδαιότερα βραβεία. Είναι η μόνη Ρωσίδα που πήρε αυτό το βραβείο.

Δυστυχώς χώρισαν και ο Αντρέι έφυγε από τη Ρωσία. Μου τηλεφωνούσε πολύ συχνά και ζητούσε να μάθει τα νέα της Μόσχας. Για τελευταία φορά μού τηλεφώνησε πριν αρχίσει την ταινία που θα γύριζε στη Σουηδία, τη «Θυσία». Μου είπε ότι θα έχει σχέση με τους προγόνους μου και πως όταν θα τέλειωνε την ταινία, θα ερχόταν οπωσδήποτε στην Ελλάδα. Ηταν ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά του. Δεν αξιώθηκε να έρθει, που τόσο πολύ το ήθελε, γιατί τον πρόλαβε ο θάνατος. Με την Ηρα και τον βαφτιστικό μου εξακολουθούμε να έχουμε συχνή επικοινωνία και η Ηρα με έχει επισκεφθεί πολλές φορές εδώ στην Αθήνα»...

Δεν με πιάνει μιζέρια

«Αυτά ήθελα να πω για την τελευταία δραστηριότητά μου, στο θέατρο, κι ότι δεν περίμενα στην ηλικία που είμαι ν' ανέβω στο πάλκο. Το ότι κάνω τον κατήγορο δεν είναι βέβαια παρήγορο για μένα, αλλά νιώθω ότι εξιλεώνομαι κάπως με την τελευταία φράση: «Δεν θέλω να πεθάνω», αφού γλίτωσα από τόσα και τόσα...

- Σημαίνει ότι θέλεις να ζήσεις, ότι δεν σε πιάνει...

- Μιζέρια; Ναι. Δεν με πιάνει μιζέρια... Αυτά. Δεν ξέρω πώς να τελειώσουμε. Τι άλλο να πω... Καλή ζωή σε όλους!».

Ελένη Γκίκα

*από την εφημ. ¨ΕΘΝΟΣ" 28.3.2011